Christy Brown Sol Ayağım

YAZARIN HAYATI

Christy Brown 1932de doğdu. Dublinli bir duvarcının 23 çocuğundan biriydi. Beyin felci kurbanı olduğu için konuşmasını ve hareketlerini kontrol edemiyordu; sol ayağı hariç. Bu onun resim yapmasını ve otobiyografisini yazmasını sağladı. Romanları PARLAK MESLEK, YAZ ÜZERİNDE GÖLGE ve VAHŞİ ZAMBAKLAR olup, şiirlerini de TOPLU ŞİİRLERde derlemiştir. Christy BROWN 1981'de öldü.

KİTABIN ÖZETİ
Bu Christy Brown'un kendi hayat hikayesidir. Christy Brown bir duvarcının ortanca çocuğuydu. Doğduğundan itibaren ailesinin yardımına ihtiyaç duyup kendisini, çevresindeki insanları tanıyıp bu arada hayatı boyunca kullanabileceği bazı özellikler kazanmıştır. Bunlar resim yapma,okuma, yazma ve sol ayağını kullanma marifetleriydi. Kitapta ayrıca diğer aile fertlerinin bu olay hakkındaki düşünceleriyle birlikte doktorların gazetecilerin ve komşularının da bu olay hakkındaki düşünceleri ve duyguları da anlatılmaktadır.
Şimdi size kitaptan bir bölümü anlatacağım;
Christy Brown zor bir doğumdan sonra dünyaya geldi.Bu doğumdan sonra ilk acayipliğini annesi fark etmişti. Annesi christy'nin diğer problemlerini büyüdükçe fark ediyor. Örneğin; sürekli elini ve ağzını sıkması gibi. Altı aylıkken çevresinde yastıklar olmadan oturamaması on iki aylık olana kadar sürmüş. Christy'nin annesi bundan çok korkmuş ve babasıyla bu konuyu konuşur ve Christy hemen tıbbı yardım almaya başlar. Doktorlar bu olaya çok şaşırmış ve durumun ümitsiz olduğunu söylemiştir ama annesi bu olayı kabullenemez. Bir gün akrabalarıyla birlikte otururken kardeşi Lily'in elinde bir kalem görür ve bundan çok etkilenir kalemi almak için homurdanır ama kimse bu homurdanmasını duymaz , Christy kendini zorlar ve sol ayağı ile kalemi tutar ve yeri karalamaya başlar bu karalama herkese saçma gelse de Christy ve annesi için çok güzel şekildi. Annesi Christy'ye o kalemle ne çizebileceğini öğretmeye başladı. Annesi yere oturur ve A harfini çizer ve kopya et der. Ama Christy yapamaz. Annesi tekrar dene der : Christy dener ve yazı yazmayı başarır, konuşmayı başaramasa da artık kendi sorununu başkalarıyla birlikte paylaşabiliyordu.